Τράπεζες: Ποιός είπατε πώς φταίει; Τί ακριβώς φταίει;

“Αξιοποιώντας την απελευθέρωση της Καταναλωτικής Πίστης, η Τράπεζα χορηγεί Διακοποδάνειο μέχρι € 6.000, με προνομιακό επιτόκιο 6% για τους 2 πρώτους μήνες και επιτόκιο 9,75% για την υπόλοιπη διάρκεια. Η μέγιστη διάρκεια του δανείου είναι 48 μήνες.”



Νικόλαος Καρατσόρης|| Monetary Reform

University of Westminster

Ειδικότητα: International Business


“ Στην ημερήσια διάταξη της καθημερινότητας του κάθε πολίτη έως και πριν από λίγα χρόνια ήταν και η αποδοχή ονομαστικών τηλεφωνικών κλήσεων από τράπεζες.

Συνήθως η καλή σου τράπεζα είχε ήδη «επεξεργαστεί» για εσένα αλλά χωρίς εσένα ένα «φθηνό» δάνειο, μία πιστωτική κάρτα.

Η αφήγηση ήθελε την Ελλάδα πριν την εισαγωγή του ευρώ να βρίσκεται χαμηλά στην κατάταξη χορηγήσεων ως προς το ΑΕΠ ή ως προς το διαθέσιμο εισόδημα και άλλους τέτοιους δείκτες, συνήθως κατασκευασμένους από έναν στρατό ιδεολίγιστων καραγκιόζηδων.

«… η τραπεζική χρηματοδότηση προς τα νοικοκυριά ως ποσοστό του ΑΕΠ, αντιστοιχούσε στα τέλη του 1999, στο 11,3% στην Ιταλία, στο 30,7% στην Ισπανία, στο 32,5% στη Γαλλία και στο 50,8% στη Πορτογαλία έναντι 11,1% στην Ελλάδα» έγραφε το 2001 ο Διευθύνων Σύμβουλος της Flagship Bank (Ναυαρχιδα Τράπεζα) Κος Τιτανοτεραστόπουλος και προφανώς οι προοπτικές διεύρυνσης των εργασιών ήταν τεράστιες. [1]

5-10 απατεώνες μαζί με έναν στρατό δημοσιογράφων και πολιτικών έστησαν ένα τεράστιο πάρτυ που μόνο ανόητοι φιλελέρες δεν έβλεπαν ότι για ποτό σερβίρουν πτωμαϊνη.

Βέβαια σχεδόν όλοι είναι χρεοκοπημένοι μετά από 10-15 χρόνια είτε με είτε χωρίς μνημόνια αλλά φταίει ότι δεν έκαναν αρκετή άσκηση στην χορήγηση φιλελεύθερης ανταγωνιστικής πτωμαϊνης.

Ο ίδιος τύπος, ο Τιτανοτεραστόπουλος, διαπίστωνε τον υψηλό βαθμό συγκέντρωσης και τότε του τραπεζικού συστήματος.

Την ίδια διαπίστωση έκανε και η ΟΤΟΕ όπου αναφέρει ότι το 1996 λειτουργούσαν 47 Τράπεζες και 18 Συνεταιριστικές αλλά μόνο 3-4 είχαν το 70-75% της αγοράς και απασχολούσαν περίπου 52000 εργαζόμενους. [2]

Ο νυν διοικητής του θεσμού ρεντίκολου, εκτός ότι αναφέρει την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών ως Διαμεσολάβησης (ηλίθιε!!), διαπίστωνε ότι η μεγαλύτερη πρόκληση της ευρωζώνης ήταν η μείωση του ποσοσού ανεργίας. [3]

Τα κατάφερε μία χαρά η ευρωζώνη, εεεε;;;

Για τα απέθαντα βαμπίρ η συγκέντρωση δεν ήταν αρκετή, έπρεπε να ρουφήξουν όσο αίμα έχει απομείνει σε κάθε άνθρωπο.

Κάτι σαν Highlander ένα πράγμα. ”


Νικόλαος Καρατσόρης|| Monetary Reform

University of Westminster

Ειδικότητα: International Business