Κάτι πρέπει να γίνει! Μπορεί να γίνει επιτέλους κάτι;

“Εάν αύριο γίνονταν ένα δημοψήφισμα θα συμφωνούσατε ή θα διαφωνούσατε:




Νικόλαος Καρατσόρης|| Monetary Reform

University of Westminster

Ειδικότητα: International Business



  1. Με την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
  2. Με τον εξονυχιστικό έλεγχο των πόθεν έσχες ΌΛΩΝ των πολιτικών και όλων των δημοσίων υπαλλήλων. (εφοριακοί, δικαστικοί, πολεοδομία, ΔΕΚΟ, οι πάντες) και φυσικά των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ.
  3. Με την μείωση όλων των συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων και των ΔΕΚΟ στα 800 ευρώ.
  4. Με την μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και με την μείωση μισθών στο Δημόσιο. (πείτε το ενιαίο μισθολόγιο, πείτε το ότι θέλετε)
  5. Με το περιουσιολόγιο συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων σε Ελλάδα και εξωτερικό και κατάσχεση/φορολόγηση των ποσών που δεν δικαιολογούνται.
  6. Με την κατάργηση του εφάπαξ.
  7. Κανένας δημόσιο υπάλλληλος δεν θα συνταξιοδοτηθεί πριν κλείσει τα 60. Αλλιώς προνοιακό επίδομα.
  8. Κατάργηση κάθε προνομίου για τους δημόσιους υπάλληλους.
  9. Με τον πλήρη διαχωρισμό Εκκλησίας –Κράτους. Η εκκλησία να καλύπτει τις δαπάνες της 100% από τις εισφορές των πιστών.
  10. Με ένα ειδικό σώμα το οποίο θα ελέγξει όλες τις επιδοτήσεις από το 1981 και θα τιμωρήσει παραδειγματικά την ατασθαλία: αγροτικές, επιχειρηματικές και κάθε άλλου είδους επιδοτήσεις, ενισχύσεις, αναπτυξιακούς κλπ. Από τα μεγαλύτερα προς τα μικρότερα ποσά.
  11. Με ένα ειδικό σώμα που θα ελέγξει κάθε επιχειρηματικό δάνειο από το 1981 και μετά. Από τα μεγαλύτερα προς τα μικρότερα ποσά.
  12. Με ένα ειδικό σώμα που θα αξιολογήσει το κόστος/όφελος από κάθε δημόσια σύμβαση παραχώρησης και ιδιωτικοποίησης.

Η καταστροφή που έχει υποστεί η μεσαία τάξη στην Ελλάδα είναι μη αναστρέψιμη.

Στο βαθμό εκείνο που αυτή η καταστροφή έχει προέλθει από ένα πελατειακό διεφθαρμένο κράτος, που έχει προέλθει από την πολιτική-τραπεζική-μηντιακή-επιχειρηματική-δημοσιο-υπαλληλική διαπλοκή δεν πιστεύω ότι υπάρχει Έλληνας, ιδίως του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος θα ησυχάσει εάν δεν δει κάτι από όλα ή και όλα τα παραπάνω και ίσως πολλά παραπάνω να γίνονται.

Κάποτε πίστευα ότι όχι μόνο δεν είναι αναγκαίο να τιμωρηθεί συνολικά το δημόσιο αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν και επιζήμιο, φυσικά πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο μεταρρυθμίσεων και εξορθολογισμού.

Πλέον αρχίζω και αντιλαμβάνομαι ότι όχι απλώς δεν τα φάγαμε μαζί αλλά κάποια εκατομμύρια πολίτες όλα αυτά τα χρόνια πληρώνουμε για να στηρίζουμε κάτι το οποίο ενώ έπρεπε να είναι χρήσιμο τελικά κάθε μέρα αποδεικνύει πόσο άχρηστο είναι.

Όχι δεν είμαι κανίβαλος που να επιδιώκω να καούν και τα χλωρά μαζί με τα ξερά.

Ας μας εξηγήσει όμως κάποιος τι είναι τελικά δικαιοσύνη.

Κάτι πρέπει να γίνει!

Κάτι πρέπει να γίνει για να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές, οι ασφαλιστικές εισφορές!

Κάτι πρέπει να γίνει για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία!

Κάτι πρέπει να γίνει για να προσελκύσουμε επενδύσεις!

Κάτι πρέπει να γίνει για να πληρώσουν αυτοί που ωφελήθηκαν και όχι να τιμωρούνται αυτοί που δεν ωφελήθηκαν!

Μπορεί να γίνει κάτι;
Ξέρετε κανέναν που να θέλει να αυτοκτονήσει;”


Νικόλαος Καρατσόρης|| Monetary Reform

University of Westminster

Ειδικότητα: International Business