Μέρες που είναι, απλώς διαβάστε το, εάν δεν βαριέστε

26 Ιουνίου 1945 Υπογράφεται ο Καταστατικός Χάρτης για την ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών. [1]

Η Ελλάδα είναι μία από τις 50 [2] χώρες που τον υπογράφουν και ο ΟΗΕ ιδρύεται επισήμως στις 24 Οκτωβρίου του 1945.



Το άρθρο 53.2 [3], [4] αναφέρει: «Ο όρος εχθρικό κράτος, που χρησιμοποιείται στην παράγραφο 1 αυτού του Άρθρου, αναφέρεται σε κάθε κράτος το οποίο, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν εχθρός οποιουδήποτε από τα κράτη που υπογράφουν αυτόν το Χάρτη»



Νικόλαος Καρατσόρης|| Monetary Reform

University of Westminster

Ειδικότητα: International Business



Το άρθρο 107 αναφέρει «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θίγει ή εμποδίζει ενέργεια εναντίον κράτους που κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε εχθρός ενός από όσους υπογράφουν αυτόν το Χάρτη, εφόσον την ενέργεια αυτή την έχουν αναλάβει ή την έχουν επιτρέψει, ως συνέπεια αυτού του πολέμου, οι κυβερνήσεις που έχουν την ευθύνη για την ενέργεια αυτή.»

Η Γερμανία το 1945 βρίσκονταν υπό την κατοχή της συμμαχικής διοίκησης και δεν ήταν ιδρυτικό μέλος του ΟΗΕ. Τόσο η Δυτική όσο και η Ανατολική Γερμανία έγιναν μέλη του ΟΗΕ στις 18 Σεπτεμβρίου 1993. [2] Τα άρθρα 53 και 107 εξακολουθούν και ισχύουν και δεν έχουν τροποποιηθεί και εξακολουθούν και αφορούν την Γερμανία και την Ιαπωνία. Θα το δούμε και πιο κάτω. Τι νόημα όμως έχουν όλα αυτά;

07 Φεβρουαρίου 1953 Υπογράφεται η Συμφωνία του Λονδίνου για τον διακανονισμό των εξωτερικών χρεών της Γερμανίας. [5]

Η Συμφωνία με το άρθρο 4 διακανόνιζε τα χρέη της Γερμανία πριν από τις 8 Μαϊου 1945. Όμως με το άρθρο 5.2 εξαιρούνταν από την Συμφωνία οι απαιτήσεις που απέρρεαν από τον Β’ ΠΠ από χώρες ήταν σε πόλεμο ή βρέθηκαν υπό γερμανική κατοχή κατά την διάρκεια του πολέμου συμπεριλαμβανομένου του κόστους κατοχής αλλά και των πιστώσεων που δόθηκαν κατά την διάρκεια της κατοχής. Αυτή η διάταξη είναι σίγουρο ότι φωτογραφίζει και την Ελλάδα και το κατοχικό δάνειο. Με το άρθρο 25 καθορίζονταν ότι η Συμφωνία θα επανεξετάζονταν μετά την ενοποίηση της Γερμανίας.

Δεν μπορώ να υπεισέρθω αναλυτικά στην Συμφωνία του 1953 όμως αυτή διακανόνισε στην ουσία τo προπολεμικό εξωτερικό χρέος της Γερμανίας έτσι όπως αυτό είχε διαμορφωθεί μετά την Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919 με την υπογραφή του σχεδίου Young το 1929. Τα χρέη αυτά είχαν σταματήσει να εξυπηρετούνται μετά την άνοδο του Χίτλερ στην Γερμανία με εξαίρεση για μικρό χρονικό διάστημα αρκετά πριν την έναρξη του Β’ ΠΠ ένα κομμάτι που αφορούσε την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών αλλά και δάνεια του Σχεδίου Dawes και Young που αφορούσαν Αγγλία, Ολλανδία, Γαλλία. Μέχρι και το 1937-1938 διεξάγονταν κανονικότατα διαπραγματεύσεις μεταξύ των νικητών του Α’ ΠΠ και της ναζιστικής κυβέρνησης για τον διακανονισμό αυτών των χρεών. Όσοι ενδιαφέρεστε κατεβάστε την έκθεση του συμβουλίου ομολογιούχων του 1937 και μετά. [6]

12 Σεπτεμβρίου 1990 Υπογράφεται η Συμφωνία 2+4 για την επανένωση της Γερμανίας. [7]

Στο προοίμιο αναφέρεται: «Recognizing that thereby, and with the unification of Germany as a democratic and peaceful state, the rights and responsibilities of the Four Powers relating to Berlin and to Germany as a whole lose their function;»



Νικόλαος Καρατσόρης|| Monetary Reform

University of Westminster

Ειδικότητα: International Business



Το άρθρο 4 αναφέρεται στην αποχώρηση των Σοβιετικών από την Ανατολική Γερμανία αλλά στο Σύμφωνο δεν γίνεται πουθενά αναφορά στην αποχώρηση των στρατευμάτων των συμμαχικών δυνάμεων από την Δυτική Γερμανία. Στο άρθρο 5.3 προβλέπεται με αίτηση της ενιαίας γερμανικής κυβέρνησης η παραμονή των συμμαχικών στρατευμάτων στο Βερολίνο κατά την διάρκεια και όσο διαρκεί η αποχώρηση των Σοβιετικών και προβλέπεται επίσης η υπογραφή διμερών συμφωνιών για αυτό. (Γερμανίας με Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ) Με το άρθρο 7 οι σύμμαχοι αναγνωρίζουν ότι λήγουν τα «δικαιώματα και οι υποχρεώσεις» που αφορούν το Βερολίνο και την Γερμανία και λύονται «όλες οι συμφωνίες, αποφάσεις και … θεσμοί» οι οποίοι αφορούσαν προφανώς την μεταπολεμική περίοδο. Η Δυτική Γερμανία μέσα από μία σειρά συμφωνιών από το 1952 και μετά είχε ήδη ενσωματωθεί στην μεταπολεμική δυτική τάξη. [8] Επιπλέον ούτως ή άλλως είναι γενικά παραδεκτός ο ρόλος των ΗΠΑ στην οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 1948 και μετά.

11 Δεκεμβρίου 1995 Με το ψήφισμα Α/RES/50/52 τα Ηνωμένα Έθνη και με το άρθρο 3 ανακοινώνουν την πρόθεση τους να αναθεωρήσουν τα άρθρα 53 και 107 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. [9], [10]

Μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει τα άρθρα για το «εχθρικό κράτος» και εξακολουθούν να ισχύουν για την Γερμανία και την Ιαπωνία ως είχαν από το 1945. Παρά την επανένωση της Γερμανίας το 1990 και την Συμφωνία 2+4 η Γερμανία, και δεν ευθύνεται η Γερμανία για αυτό, δεν έχει υπογράψει συνθήκες ειρήνης [11] και εξακολουθεί να θεωρείται «εχθρικό κράτος» Επίσης η Γερμανία το 1990 εκδίδει νέα ομόλογα στο πλαίσιο της συμφωνίας Young του 1929 τα οποία και αποπληρώνονται οριστικά στις 3 Οκτωβρίου 2010. Όμως προσοχή αυτά τα ομόλογα αφορούν το προπολεμικό χρέος και όχι τον Β’ ΠΠ. Για τις επανορθώσεις η Γερμανία θεωρεί το θέμα λήξαν με βάση συμφωνίες που υπογράφηκαν από το 1959 έως και το 1964 μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα το 1960. [12]

Τι αξία έχουν όλα τα παραπάνω; Αναλογιστείτε:

1. Έχει υπογράψει η Γερμανία με την Ελλάδα και όχι μόνο συνθήκη ειρήνης;

2. Γιατί το 2010 υπογράφει για λογαριασμό της Γερμανίας την Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης [ΣΔΔ] η KfW και όχι το γερμανικό κράτος; [13]

3. Γιατί συμπεριλαμβάνεται στην ΣΔΔ στο άρθρο 7.1 ρήτρα για μη συμφηψισμό;

Δεν θα τα απαντήσω εγώ αυτά, απλά τα θέτω ως προβληματισμούς. Τέλος να σας προβληματίσω με κάποιες ακόμη ερωτήσεις:

1. Είναι η Γερμανία ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος δεδομένου ότι δεν υπάρχουν έστω και τυπικά συνθήκες ειρήνευσης;

2. Εάν υποθέσουμε ότι δεν είναι και ότι δεν ασκεί αυτόνομη πολιτική τότε ποιος είναι ο ρόλος της; Ποιος είναι ο ρόλος των ΗΠΑ, Βρετανίας σε πρώτη φάση που δεν είναι μέλη της ευρωζώνης, και της Γαλλίας σε δεύτερη που είναι μέλη της ευρωζώνης;

3. Γιατί τέτοια χρονική σύμπτωση στην διεκδίκηση αποζημιώσεων από την Γερμανία τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Ρωσία;

Θα κλείσω με μία και μόνη παρατήρηση και θα σας αφήσω. Δεν υπάρχει πιο αστεία ανάλυση ότι βρισκόμαστε προ ενός νομισματικού πολέμου. Τα φαινόμενα προσφέρονται για δημοσιογραφικές και άλλου είδους φολκλορικές αναλύσεις οι οποίες δεν απαιτούν χάσιμο χρόνου για έρευνα. Η παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην ευρωζώνη δεν είναι μία γερμανική απόφαση ή απόφαση των χωρών μελών της ευρωζώνης, για τους ίδιους λόγους που η ευρωπαϊκή ενοποίηση και η δημιουργία της ευρωζώνης δεν ήταν μία ευρωπαϊκή ή γερμανική απόφαση. Ανήκουμε στην Δύση ή όχι;

Άντε και με την νίκη στο Eurogroup τώρα …

[1] http://www.un.org/en/aboutun/history/
[2] http://www.un.org/press/en/2006/org1469.doc.htm
[3] Στα αγγλικά, http://www.un.org/en/documents/charter/chapter8.shtml
[4] Στα ελληνικά, http://www.unric.org/el/index.php…
[5]https://www.gov.uk/…/…/file/269824/German_Ext_Debts_Pt_1.pdf
[6]http://collections.stanford.edu/…/…/search/advanced/process…
[7] http://usa.usembassy.de/etexts/2plusfour8994e.htm
[8] http://archive.org/stream/journalsofsenate99cana… (62Α-62Τ)
[9] http://www.un.org/documents/ga/res/50/a50r052.htm
[10] http://www.un.org/documents/ga/res/50/ares50-52.htm
[11] σελ. 8, http://library.fes.de/pdf-files/iez/10137.pdf
[12] σελ. 36, http://www.bundesfinanzministerium.de/…/2012-11-08-entschae…
[13] http://www.hellasmil.gr/images/stories/Y__.pdf



Νικόλαος Καρατσόρης|| Monetary Reform

University of Westminster

Ειδικότητα: International Business