Πανεπιστημιακές μνήμες

“Δεν ξέρω τί έχει συμβεί στο ΕΚΠΑ μεταξύ του Φορτσάκη και των φοιτητών, δεν παρακολουθώ το θέμα, παρακολουθώ όμως μία συζήτηση στον ΣΚΑΙ με αφορμή τα όσα συνέβησαν και θυμήθηκα το Βερολίνο.

Το Σεπτέμβριο του 1993 βρέθηκα για πρώτη φορά στο TU Berlin ως φοιτητής σε πρόγραμμα ανταλλαγής με το Πανεπιστήμιο που φοιτούσα στην Αγγλία.




Η πρώτη ημέρα που μπήκα στο κτίριο της Hardenberg Strasse έχει μείνει χαραγμένη στην μνήμη μου.

Μαζί με άλλους συμφοιτητές από την Αγγλία και αφού πρώτα είχαμε κάνει μία στάση για milchkaffee στο περίφημο Hardenberg Cafe ακριβώς απέναντι από το Πανεπιστήμιο, must της φοιτητικής κουλτούρας εκεινης εποχής για τους φοιτητές του ΤU, μπήκαμε μέσα στην σχολή για να παρακολουθήσουμε ένα induction που είχε προετοιμάσει για τους νέους φοιτητές το TU.

Παρά την απόλυτη βαβούρα που επικρατούσε εκείνη την πρώτη ημέρα, ο χώρος ήτανε πεντακάθαρος, σίγουρα σημάδι του σεβασμού που έδειχναν οι φοιτητές αλλά και προφανώς μήνυμα συμμόρφωσης με κανόνες. Υπήρχε όμως μία εξώφθαλμη πολιτισμική παραφωνία. Ένας τοίχος στον χώρο υποδοχής, κατασκευασμένος από κόκκινα ή κίτρινα πυρότουβλα, εξέπεμπε ένα σήμα ελληνικού πολιτισμού.
Στον τοίχο δέσποζε επιβλητικά, με τεράστια κεφαλαία ελληνικά γράμματα, το αλήστου για εμένα μνήμης σύνθημα: "ΚΑΛΛΙΠΟΛΙΤΗ ΧΑΦΙΕ".
Η αποκατάσταση μάλλον δεν θα πρέπει να ήταν ούτε εύκολη υποθεση ούτε φθηνή υπόθεση. Εάν το έβαφαν μπορεί και να χαλούσε και η αισθητική από τα πυρότουβλα, άλλη λύση ίσως και να αποτελούσε η αντικατάσταση των πυρότουβλων ή ακόμη και το γκρέμισμα του τοίχου. Ίσως η διοίκηση η όποια ομάδα συντήρησης του TU να το είχε αφήσει για να επικροτήσει την ανοχή στην πολυπολιτισμικότητα.

Έψαξα να μάθω και να βρω ποιός ήταν ο Καλλιπολίτης. Τον εντόπισα τελικά να εργάζεται σε ένα ελληνικό εστιατόριο στο Βερολίνο, στον Καραγκιόζη. Έμαθα την ιστορία. Αριστερός ο ίδιος, militant που λέμε καμιά φορά, διαφωνούσε το 1989 ανοιχτά με τις επιλογές του κόμματος που συμμετείχε. Η διαφωνία του τον είχε οδηγήσει στην αποχώρηση και στην διάσπαση της κομματικής φοιτητικής παράταξης που ανήκε στο Βερολίνο. Ο ίδιος ήταν αρκετά γνωστός στις τάξεις της ελληνικής φοιτητικής κοινότητας του Βερολίνου και η κίνηση του είχε προκαλέσει προφανώς εσω-κομματικές τριβές. Έτσι βγήκε το ΚΑΛΛΙΠΟΛΙΤΗ ΧΑΦΙΕ.

Μιλούσαμε για ώρες και γνωριστήκαμε αρκετά καλά. Η ένωση ελλήνων φοιτητών Βερολίνου η οποία το 1988 αριθμούσε 1200 μέλη, είχε διαλυθεί μετά τα όσα είχαν συμβεί στο επονομαζόμνο και βρώμικο 89 στην Ελλάδα. Σχεδόν όλες οι φοιτητικές παρατάξεις είχαν διασπαστεί. Πήγα και βρήκα τους υπεύθυνους όλων των παρατάξεων στο Βερολίνο, μα όλων. Τους παρακίνησα να γίνει μία συνέλευση. Το TU μας παραχώρησε μία αίθουσα και στην συνεδρίαση που είχε γίνει σημειώθηκε το αδιαχώρητο. Σε ένα-δύο μήνες, δεν θυμάμαι πλέον, η ένωση ελλήνων φοιτητών είχε ξαναστηθεί με μέλη τόσο από το TU όσο και από το FU Berlin.

Πρόσφατα έμαθα ότι ο Σύλλογος υπάρχει ακόμη.
Δυστυχώς δεν πήρα πρωτοβουλία για να σβηστεί το "ΚΑΛΛΙΠΟΛΙΤΗ ΧΑΦΙΕ" και σίγουρα μετά από 20 χρόνια δεν θα υπάρχει πλέον.
Το περιστατικό αυτό που παραμένει ακόμη και σήμερα χαραγμένο στην μνήμη μου, το βλέπω να αναπαράγεται σε καθημερινή βάση μέσα στα ελληνική πανεπιστήμια.
Σημείο, σημάδι και πρόταση πολιτισμού.
Ή μήπως όχι;”


Νικόλαος Καρατσόρης|| Monetary Reform

University of Westminster

Ειδικότητα: International Business